[fic:Thoi/Loki] My pretty pet [1/2]

posted on 04 Jun 2012 16:25 by nistkung in fic directory Fiction, Entertainment, Idea
ไอ๊น๊ะ ฮาโหล่ๆ มีใครอยู่ไหมค้าา >///<
เนื่องจากฟินไปฟินมา เลยไปอ่านฟิคคนอื่นเค้าไปทั่ว
เลยอยากแต่งของตัวเองบ้างอะไรบ้าง
ก็น้องกิมาวิ้งวนในความคิด เลยปั่นออกมาเป็นฟิคจนได้
เพิ่งเคยเอาฟิคมาลงในนี้เป็นครั้งแรก ฝากตัวด้วยกันนะคะ!
 
___________________________________________________
 

[Fic]: My pretty pet

 Pairing: ThorXLoki

Author: _NisTKunG_

 Rate: PG-13 ไม่แรงส์ ฮ่าๆ

Warning: เอิ่ม... อย่างแรก Yaoi นะคะ เอ่อ...เรื่องนี้มันแนวไรหว่า 555 ทั้งเสื่อม หวานๆ ดราม่านิดๆ บ่นไปเรื่อยๆสไตล์โลกินำเรื่องค่ะ

Note: เป็นรื่องหลังจับน้องกิกลับบ้าน (แนวยอดฮิต กระนั้นเราก็ชอบอ่าน 555)ขอแบ่งเป็นสอง Partนะคะ แล้วจะแปะลิงค์ข้างท้ายนะคะ ^^ รออัพเสร็จทั้งสองก่อน
 
__________________________________
 

ชิ....ไม่ให้จบแค่นี้หรอกนะ!! โลกิบ่นแบบนี้ในใจหลายพันรอบ เพราะเนื่องจากถูกจองจำคำพูดของตนโดยการโดนครอบปากไว้ แม้จะโดนยี้ยำโดนดูถูก ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ นัยน์ตาสีมรกตสวยไม่แม้แต่จะปรายตามองเหล่ามนุษย์ที่ด่าสาปแช่งตน.. ทำไมน่ะเหรอ? ก็เพราะเจ้าพวกนั้นไม่มีค่าแม้แต่จะเหลียวมองต่างหาก ในใจทั้งรู้ว่าไม่นานตนเองจะต้องโดนตัดสินโทษ คิดแล้วก็มองไปยังร่างๆหนึ่งที่อดีตเขาเคยคิดว่าเป็น ‘พี่ชาย’ เจ้านี่ก็งั่งไม่เคยเปลี่ยน แต่คราวนี้เขาไม่อาจคาดเดาได้ว่า ธอร์จะตัดสิน ‘โทษ’ เขาอย่างไร ระหว่างเดินเข้าสู่ท้องพระโรงแห่งนครแอสการ์ด ร่างสูงข้างๆมองน้องชายเป็นระยะๆ

                “เจ้าจะเปลี่ยนใจหรือยัง ควรกลับตัวกลับใจเสียเถิด เพราะข้าไม่อาจทำร้ายเจ้า”เสียงทุ้มนุ่มนั้นยังคงอ่อนโยนเมื่อกล่าวปราศัยกับเขา

                โลกิตอบไปด้วยสายตาอันเย่อหยิ่งของตน ธอร์ได้แต่ถอนหายใจ “คงมีแต่วิธีนี้แล้วสินะ”

                วิธีอะไร? ไม่ทันที่จอมเวทย์จะได้คิดอะไรต่อ ทั้งคู่ก็ยืนอยู่ในท้องพระโรงใหญ่แล้ว ท่ามกลางเหล่าเพื่อนฝูงที่เขาเคยรู้จักยังมีจอมเวทย์เก่งกาจอีกมากมายถัดมา ฟริกก้า...เสด็จแม่มองมายังเขาด้วยสายตาโหยหา และบุคคลที่ไม่อยากจะพบพานที่สุด มหาเทพโอดิน..หรือถ้าเป็นสมัยก่อนที่เคยเรียกร่างๆนี้ว่า เสด็จพ่อ...

                “ตามที่ข้าเคยบอกไปแล้วก่อนการเดินทาง”เทพสายฟ้าว่า “บัดนี้ข้าได้นำตัวน้องชายของข้า..โลกิ กลับมายังแอสการ์ดตามพระประสงค์ ข้าจะขอสิ่งตอบแทนที่ข้าขอไว้”

            ชิ...ที่เจ้ามาจับข้ากลับมาก็เพราะมีสิ่งล่อลวง นัยน์ตาสีมรกตหม่อนลงเล็กน้อยก่อนจะกรอกไปมา

                “เจ้าเป็นกษัตริย์แห่งแอสการ์ดแล้ว ไม่จำเป็นต้องบอกข้า อยากทำอะไรก็ทำเถิด ตามที่เจ้าขอมา”เมื่อโอดินอนุญาติ ธอร์หันมายิ้มให้พระอนุชาที่มองมาทางเขาอย่างสงสัย จากหันก็ไปยังคณะจอมเวทย์

                “ข้าจะขอเริ่มการตัดสินโทษ จากนั้นก็จะขอรับรางวัลของข้าด้วย”

                ช่างโลภเสียจริง...โลกิคิดไม่ทันจบก็ถูกทหารปลอดพันธนาการที่ปากออกและดันตัวไปยังใจการของท้องพระโรง การที่เป็นคนช่างสังเกต เจ้าตัวมองลงไปที่เท้าของตนเอง วงกลมที่มีอักษรโบราณ สัญญาลักษณ์แปลกตา เห็นแล้วใจหายวาบ ไม่มีจอมเวทย์คนไหนไม่รู้จักมัน...การลงโทษนั้นไม่ใช่การประหาร...การจองจำ...แต่เป็นการสาป โดนสาปจากเวทย์มนต์ที่ตนเองรัก มันทรมานที่สุด

                “เจ้ามีอะไรจะพูดไหม น้องข้า”

                “ก่อนจะพูดอะไร ข้าบอกไปแล้วว่าข้าไม่ใช่น้องเจ้า”โลกิเอ่ยอย่างโกรธแค้น “ถ้าทำแบบนี้ก็ฆ่าข้าเสียเถอะ”

                “เกรงว่าจะไม่ได้”ธอร์กล่าว “ถ้าทำเช่นนั้นข้าจะไม่ได้อะไรเลยในการออกตามล่าตัวเจ้า ข้าเป็นถึงกษัตริย์แห่งแอสการ์ด การที่ข้าลงมือทำอะไรนั้นต้องมีจุดประสงค์ ข้าต้องการสัตว์เลี้ยงของข้า”

                ดี!! พี่ชายของเขามันฉลาดขึ้น! เป็นเรื่องที่น่ายินดีใจไหมเนี่ย?! แต่เพียงเพื่อสัตว์เลี้ยงเรอะ จะโง่ไปหรือเปล่า? หมา แมว นก จะเพี้ยนกันไปใหญ่แล้ว  โลกิกัดฟันกรอด เมื่อเห็นเหล่าจอมเวทย์เริ่มร่ายมนต์ “ปล่อยข้านะ!!”ทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีทางหลุดออกจากเวทย์เหล่านี้ได้

                “ราตรีสวัสดิ์นะโลกิ แล้วเจอกันสัตว์เลี้ยงของข้า”

                นัตน์ตาสีเขียวเบิกกว้าง ก่อนจะลงมือทำอะไรทุกอย่างตรงหน้าก็มืดมิด...

 

                เมื่อถึงเวลา แสงอ่อนๆเดินทางมาถึงนครแอสการ์ดช้าๆ เพื่อปลุกเหล่าแอสการ์เดียนให้ตื่นจากนิทราอันแสนสุข แต่กระนั้นก็มีใครบางคน... แสงร้อนๆนี่มันอะไรกัน!!!  โลกิเอี้ยวหามุมเหมาะๆหลบสิ่งรบกวน หลังจากหาได้ที่อุ่นนุ่มสบายก็ทำการเข้าซุกไซ้ทันที ไม่ได้นอนสบายมาหลายราตรี...แต่..เอ๊ะ? เดี๋ยวนะ นัยน์ตาสีมรกตคู่สวยค่อยๆกระพริบตาปริบๆ ภาพที่เห็นภาพแรงคนใบหน้าอันคุ้นเคย ผมสีทองอ่อน จมูกโด่งเป็นสัน หนวดและเครานั่น...มันอยู่ห่างจากใบหน้าของร่างบางไม่กี่เซ็นต์!

                “เฮ้ยยย!” ด้วยความตกใจจึงใช้แรงที่มีทั้งหมดถีบร่างสูงที่หลับพริ้มสบายข้างกายจนตกเตียงไป ส่วนเจ้าตัวก็กระดื๊บไปอีกด้านของห้องอย่างรวดเร็ว

                นี่มันอะไรก๊านน! มือทั้งสองข้างกุมหัวไว้แต่กลับเจอสิ่งที่ไม่ต้องประสงค์ ใบหูแหลมนิ่มๆกำลังขยับไปมา มือเรียวดูเล็กลงไปอีกมีเล็บสีดำแหลมงอก และหางที่สั่นอย่างควบคุมไม่ได้

                “นี่มันอะไรกันโลกิ”เทพแห่งสายฟ้าที่เพิ่งตื่นคลำหัวปอยๆอย่างไม่รู้เรื่องราวกล่าวขึ้น

                “ข้าต่างหากที่ควรถามก่อน!”โลกิลุกขึ้น ชุดตัวโปรดของเขาก็หลุดเปราะ ทำให้เจ้าตัวต้องทรุดลงกับพื้นเช่นเคย “ไม่เพียงแต่หูกับหางเท่านั้น ตัวข้ายังเล็กลงหรือนี่!?”

                “เป็นความผิดของข้าเอง พอเจ้าถูกสาปจนสลบไป ข้าก็อุ้มเจ้ามาทั้งอย่างนั้นไม่ได้เปลี่ยนชุดให้เจ้าเลย”

                “ธอร์..”โลกิยิ้มเหี้ยม “เจ้าจะเลี้ยงแมว เลี้ยงหมา กา ไก่ อะไรข้าไม่สนใจหรอกนะ แต่การที่มาสาปข้าแล้ว ขอโอดินเพียงเพื่อเลี้ยงสัตว์น่ะ มันไม่ยุติธรรมกับข้า ข้าไปเกี่ยวอะไรด้วย!”

                โธ่..ถูกสาปอย่างนี้ก็ไม่แม้แต่จะร่ายมนต์ได้ ถ้าถูกจองจำยังสามารถกลับมาเริ่มต้นหนึ่งใหม่ ค่อยๆแอบฟื้นตัว แต่แบบนี้มัน! ถ้าไม่ถอนคำสาปก่อนละก็...อย่าว่าแต่แรงเลย มีสมองอย่างเดียวจะไปต่อกรอะไรกับเทพที่ชอบความรุนแรงตนนี้ได้!!

                “เกี่ยวสิ เจ้าไงสัตว์เลี้ยงข้า แมวเหมียว”

                โลกิรีบคว้ากระจกใกล้ตัวมาส่องทันที แมวจริงๆด้วย บนหัวของเขามีหูแมวจริงๆสีดำงอกขึ้น ตรงกันข้ามหูที่เคยอยู่ตำแหน่งเดิมกลับหายไป และสิ่งที่น่าตกใจอีกอย่าง นอกจากตัวจะเล็กลงแล้ว หน้าตาของเขาจะดูอ่อนเยาว์ลงไปมาก...ประมาณสิบห้าสิบหกวัยกำลังเอ๊าะๆ อ่า...เป็นคำสาปที่น่ากลัวอะไรเช่นนี้..

                โลกิทรุดลงกับพื้นด้วยท่าทีโศกเศร้าโศกาแทบเสียสติ น้ำตาสีใสไหลรินออกจากนัยน์ตาสีมรกตแสนสวย เขี้ยวแหลมกัดริมฝีปากสีชมพูจนห้อเลือด มือบางกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน จนพี่ชายอย่างธอร์ทนไม่ได้

                “อย่าเศร้าไปเลยน้องข้า ไม่ใช่ว่าเจ้าจะต้องใช้ชีวิตอย่างนี้ไปตลอดไป มันเป็นคำสาป ข้าเองก็รู้คำถอน”เทพผู้อ่อนโยนจับมือน้องชายไว้ “อย่าลืมสิ ข้าไม่มีวันทำร้ายน้องตัวเอง”

                “หึ..ทำเป็นพูดดี นี่น่ะหรือที่ไม่ทำร้ายของเจ้า แล้วดูข้าสิ ข้าเป็นตัวอะไร หรือจะให้ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของเจ้าจริงๆหรือไงฮะ!” โลกิข่วนร่างสูงที่อาจเอื้อมมาสัมผัสตนโดยที่ไม่ได้อนุญาติ

                ธอร์ทำแค่ลูบมือ “ข้าแค่อยากให้เจ้าละทิฐิของเจ้าทิ้ง และกลับมาเป็นอย่างเมื่อก่อน”เขาเว้นวรรคแล้วกล่าวเบาๆ “หรือมากกว่านั้น”

                จอมเวทย์ผู้ถูกสาปหูแมวกระดกตั้งขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดที่คาดไม่ถึง “อะไรนะ”

                “อ่า...ตอนที่ข้ารู้ความจริงว่าเจ้าไม่ใช่น้องชายแท้ๆของข้า ความรู้สึกมันก็ตีกันผสมปนเป หากแต่ข้าก็ไม่สามารถหลอกตัวเองได้ว่าข้ารู้สึกอย่างไรกับเจ้า และยอมรับมันได้ มันไม่ผิดศีลธรรมอะไรเลย ยิ่งตอนที่รู้ว่าเจ้ามีชีวิตอยู่ ข้าแทบจะรอไปรับเจ้ามาอยู่ข้างกายไม่ไหว ติดอยู่ที่พวกอำมายต์นี่ล่ะ”ธอร์พรรณาความรู้สึกที่แท้จริงของตนทั้งหมด

                รู้สึกเหมือนข้าเลย...เอ๊ย! ไม่ใช่เว้ย มันจะบ้ากันไปแล้วนะ แต่กระนั้นเจ้าตัวก็ยังหน้าแดงแปร็ด

                “จ..เจ้ามันบ้า..ข..ข้าไม่ได้อยากรู้ ซ..ซะหน่อย แล้ว..วิธีถอนคำสาปล่ะ!”โลกิเนโกะ เอ๊ย โลกิในร่างประหลาด(แต่โคตรโมเอะ)ถึงกับพูดตะกุกตะกัก

                “จุมพิต...”

                ฮ่ะ? อเกน พรีส?

            “เจ้าจะต้องมอบจุมพิตข้าด้วยความรู้สึกที่แท้จริงของเจ้า แล้วเจ้าจะหายเป็นปกติทุกประการ”ธอร์กล่าวไปพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์

                อีบร้า!!!!?? โลกิชักรู้สึกอยากจะถีบคนตรงหน้าให้กระเด็นไปอีกครั้ง นี่ไม่ใช่นิทานฝันหวานเจ้าชายเจ้าหญิงนะเว้ยเห้ย ร..เรื่องแบบนี้ ค..ใครจะไปก..กล้าทำแว๊!! คราวนี้ไม่ได้แดงแต่ใบหน้าหวานแต่ถึงกับลามไปที่หูเลยทีเดียว

                “ต..ตายซะเถอะ ไอ้โรคจิต”ว่าแล้วเจ้าตัวก็กระโดดตะคุบ ‘คนโรคจิต’ที่ว่าพร้อมตะกุยด้วยเล็บแหลมคม ส่วนตัวพี่ชายน่ะหรือ หลบได้อย่างสบายๆ ซักพักก็สามารถจับแขนเจ้าตัวร้ายไว้ได้

                “ก่อนอื่นก็ต้องใส่ปลอกคอแสดงความเป็นเจ้าของสินะ”ธอร์หยิบปลอกคอสีเขียวขึ้นมา แล้วก็เป็นฝ่ายพลิกตัวขึ้นมาอยู่ข้างบนแทน

                “ข้าไม่ยอมหรอกเว้ย”และแล้วก็เกิดการรุมชุลมุนวุ่นวายกันในห้อง ระหว่างความอลหม่านครั้งนี้ ประตูห้องที่ปิดอยู่กลับเปิดขึ้นโดยบุคคลที่ไม่ต้องประสงค์ที่สุดในตอนนี้ได้ปรากฎขึ้นมา

            “ขอโทษนะจ้ะที่เข้ามาโดยไม่ได้...”ผู้เป็นมารดายิ้มหวานถึงกับชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า...หนุ่มธอร์กำลังคร่อมแมวน้อยโลกิด้วยสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยกันทั้งคู่

                “อุ๊ย สงสัยแม่จะเข้ามาผิดเวลาล่ะมั้ง งั้นเจอกันที่โต๊ะอาหารนะจ้ะ อย่าให้ช้านะ โฮะๆ”แล้วคุณเธอก็ปิดป